Ti.

Recorrería o mundo para ser eu quen levara o trofeo do teu querer.

Volvería caer se eso fora necesario para poderte ter.

Pediría mil perdóns para que me recibiras con abrazos.

Mandaría todo ao diaño se con iso conseguira un dos teus beixos.

Collería un avión un avión subterráneo, aínda que fora, para verte.

Protestaría ata o fin por todo aquello que me separara de ti.

Movería, non ceo e terra, senón Venus e Marte, para que foras ti quen me buscara.

Sería o teu hombro, ese que che axudara a levantarte cando caeras, o que nunca che permitira rendirte; ganar non é opcional, frasar tampouco.

Gardaría no meu corazón cada palabra, cada suspiro, cada “algo” teu.

Xuraría todo o que ti me pediras.

Pero...

Nunca, nin por ti nin por ninguén, cambiaría.

Se non te queres a ti mesma, nunca xamáis poderás querer.

Son fiel a min mesma, ao meu corazón, endexamáis me traicionarei!