Cada un...

A cuestión é pasar a vista por riba de todas as cousas sen deterse a mirar ningunha concreta, é deixar de ver o arredor e concentarse no interior.
Que neste mundo, os muros poden ser todo o altos que se quiera, pero que sempre se vai buscar a forma de transpasalos e superar dalgunha forma o obstáculo que para cada un de nós representa ese muro.

Non hai pérdida, o afán por conseguir o que nos propoñemos lévanos a fixarnos metas e a ilusionarnos o que por definición é unha errata...

Vivimos nun mundo donde as persoas buscar saber o precio das cousas, pero nunca se fixan no seu valor. Sí, definitivamente, vivímos nunha época na que os sentimentos están censurados e aquel que se atrave a manifestalos é señalado con o dedo acusador. A ninguén lle resulta doado de comprender que a situación segue, irremediablemente, igual. Seguimos rendidos a estereotipos, seguimos escondéndonos de nós mismos, intentamos fuxir de todo, en realidade de nada.

Non sale rentable estarse agochando, reprimir as bágoas é un error, sobre todo cando os teus ollos delatan a verdade ao mundo.

E se cambiáramos? E se o intentáramos? E se volvéramos comezar?

A cuestión é pasar a vista por riba de todas as cousas deténdose a mirar cada unha, é deixar de ver o noso interior e concentrarse no arredor.

Cada día pasan milleiros de persoas podo noso lado e máis da metade non as coñecemos, simplemente son simples coñecidos de tanto velos. O peor está en que se algún día nos preguntasen por algunha destas persoas, diríamos que a coñecemos e quedaríamos tan pnchos. Esas son as relacións de hoxe, inexistentes...

Necesitamos unha vida para intentar coñecer a alguén e aínda así nunca o conseguimos; cada un é un mundo aparte.

Continuamos excusándonos, póndonos máscaras de aceiro ante calquera que atente contra a nosa intimidade intentando coñecernos...